Make your own free website on Tripod.com

De protesten tegen de peper-en-zoutkleur

In een artikel onder de titel 'Les Chiens de Berger du Parc Royal de Laeken' deed de keurmeester Van der Snickt een felle aanval op de uitsluiting van de honden van de schaapherder Janssens, en hij verdedigde hem door te verklaren dat "Janssens alleenlijk Vlaamsch spreekt en daar in de zittingen van de Club alles in 't Fransch uiteengezet wordt, het stilzwijgen van Janssens als onverschilligheid is aanzien geweest".

Om te protesteren tegen de uitsluiting van de andersgekleurde ruwharige herdershonden vormden enige Brusselse liefhebbers een andere vereniging onder de weinig verschillende naam 'Berger Belge Club'. Deze soort oorlogsverklaring had tot gevolg dat er gedurende vele jaren in Brussel meer werd getwist tussen twee tegenover elkaar staande clubs dan er degelijk werk werd verricht. Zowel prof. Reul als de Club du Chien de Berger Belge wilden hun ,misser' niet erkennen, en de Société Royale St. Hubert hield zich dan ook aan haar besluit dat uitsluitend de peper-en-zoutkleur voor ruwharen werd erkend.

De leden van de Berger Belge Club lieten het daar natuurlijk niet bij zitten en uit protest stuurden ze hun honden in 1901 naar Rotterdam, om daar door een Nederlandse keurmeester te worden beoordeeld en. . . met prijzen te worden overladen.

Prof. Reul maakte zich over deze aan hem geleverde streek zeer woedend en schreef in het blad Chasse et Péche: 'Deze parias familie, onder 't oogpunt der zuivere Belgische rassen wel te verstaan, is al de lauweren gaan plukken die op de Nederlandsche tentoonstelling te Rotterdam voorbehouden waren aan de "Belgische Herdershonden".' En hij vervolgt zijn verhaal met: 'Op 14 april 1901 bevonden wij ons te Rotterdam. Wij bezochten als eenvoudige nieuwsgierigen de tentoonstelling der Maatschappij "Nederland" als wanneer onze aandacht gewekt werd door een groep honden in België uit de tentoonstellingen geweerd door de Belgische Club, omdat zij de kenmerken van het inheemse ras niet bezitten. Wat kwamen die honden daar verrichten? De gele honden van zoo ongelijke beharing als textuur, waren de belooningen komen bemachtigen uitgeschreven voor de zuivere Belgische honden: gewone prijzen, speciale prijzen, tien gulden, niets ontbrak hen; in één woord, zij werden te Rotterdam met lauweren bekroond, als wanneer zij in België uit de tentoonstellingen geweerd werden'.

Hij vertelt nu verder hoe men in Parijs de vlag uithing en waanzinnig van vreugde was toen het beroemde Franse volbloedpaard 'Gladiateur' in 1865 de Engelse Derby won, en hij vergelijkt daarmee als hij zegt: 'Te Brussel heeft een estaminet (café) van den Boulevard Anspach het nog verder gedreven: men heeft daar verlicht gedurende acht dagen om de uitslagen der Rotterdamsche hondententoonstelling te vieren. Maar nog erger: in den dag werd er een groot kartel aan de voorgevel gehangen, om aan de verwonderde voorbijgangers te doen kennen dat België, in Holland, dank aan zijne scheperslionden, eene schitterende overwinning kwam te behalen. . . Ziehier dus', gaat prof. Reul verder, 'een heel gewone hond, niet erkend, noch door de Club du Chien de Berger Belge, noch door de Société Royale St. Hubert, die tentoongesteld wordt door een niet erkende groep en die niet open armen onthaald wordt door een belangrijke vreemde kynologisclie maatschappij en die door den keurmeester als "Belgische herdershond" bekroond wordt. Dat de ernstige kynologen uit dit aardig en ongelukkig avontuur de les trekken die er uitvloeit voor al de te verwaande keurmeesters en voor de exposanten'.

Dat wat er sinds 1901 is gebeurd, bewijst wel dat zelfs de meest geleerde mensen de bal wel eens kunnen misslaan. Door een ander voorval kwamen de honden van Janssens nogmaals in het middelpunt van de belangstelling te staan. De toenmalige koningin Marie-Henriëtte liep met haar Schipperkes (een ander Belgisch ras) in het Koninklijke Park te Laeken te wandelen. Daar weidde ook de beroepsherder Janssens zijn schapen met behulp van honden. Een van die herdershonden vloog plotseling op een van de lievelingshonden van de koningin af, omdat dat hondje de rust onder de kalm grazende schapen dreigde te verstoren. Maar deze ruwharige herder kon nog maar nauwelijks achter het hondje aan gaan, of een scherp commando van zijn baas gebood hem terug te keren naar de kudde. Janssens wilde zich voor het onbehoorlijke gedrag van zijn hond tegenover de koningin verontschuldigen, maar ze s telde hem gerust door te zeggen dat de herdershond niets anders had gedaan dan zijn plicht en hij geen enkele berisping had verdiend. De koningin had het gedrag en de stipte gehoorzaamheid van de herdershond zelfs erg gewaardeerd. De pers zorgde ervoor dat dit voorval algemeen bekend werd, en het droeg ertoe bij dat de voorstanders van de gele kleur zich zelfs koninklijk gesteund voelden.

De vroeger verbannen honden hebben de te hoog geprezen peperen-zoutkleur geheel verdrongen, en zowel in België als in Nederland hebben de afstammelingen van Janssens' ruwharige vale honden een prachtige variëteit gevormd, die zeker ieders bewondering waard is.